در پژوهش حاضر، ترکیب شیمیایی و ارزش غذایی بقایای زراعی کینوا با استفاده از روش های آزمایشگاهی درون کیسه ای و تولید گاز اندازه گیری و با یونجه خشک مقایسه شد. گیاه کامل کینوا پس از برداشت از مزرعه در دمای محیط خشک و دانه ها جدا شدند و بقایای زراعی جهت انجام آزمایش مورد استفاده قرار گرفت. نتایج نشان داد میزان انرژی خام، ماده خشک، ماده آلی، الیاف نامحلول در شوینده خنثی و لیگنین علوفه کینوا بالاتر از یونجه بود (0/05>P). غلظت پروتئین خام کینوا (12/29درصد) کمتر از یونجه (14/32درصد) بود. بخش عمده تانن موجود در کینوا از نوع قابل هیدرولیز بود. گرچه ثابت نرخ تجزیه و گوارش پذیری پس از شکمبه ای کینوا و یونجه یکسان بود، امّا گوارش پذیری شکمبه ای و کل دستگاه گوارش کینوا از یونجه کمتر بود (0/05>P). ثابت نرخ تولید گاز (c) بقایای زراعی کینوا و یونجه با هم برابر بودند، با این حال پتانسیل تولید گاز (b) آن از یونجه کمتر بود (0/05>P). گوارش پذیری ماده آلی، انرژی قابل سوخت و ساز و انرژی خالص شیردهی نیز در کینوا کمتر از یونجه بود (0/05>P). بر اساس نتایج این پژوهش، بقایای زراعی کینوا ظرفیت تغذیه ای مناسبی برای جایگزینی بخشی از علوفه به منظور تأمین قسمتی از نیازهای غذایی دام دارد. انجام آزمایش های درون تنی برای تعیین سطح مناسب آن در جیره کمک توصیه می شود.

زمینه مطالعاتی: ارزش غذایی تفاله گوجه فرنگی به عنوان یک فراورده فرعی کشاورزی جهت استفاده در تغذیه دام ارزیابی شد. هدف: این تحقیق به منظور تعیین فراسنجه های تولید گاز و گوار ش پذیری تفاله گوجه فرنگی در مقایسه با سبوس گندم در شرایط برون تنی انجام شد. روش کار: ابتدا ترکیبات شیمیایی و فراسنجه های تولید گاز تفاله گوجه فرنگی و سبوس گندم تعیین شدند. سپس تفاله گوجه فرنگی با سطوح صفر، 5/2، 5، 5/7 و 10 درصد (بر اساس ماده خشک) جایگزین سبوس گندم در جیره بره های پرواری شد و اثر این جایگزینی بر گوارش پذیری شکمبه ای ماده آلی، انرژی قابل متابولیسم و فراسنجه های تخمیر شامل pH، نیتروژن آمونیاکی، تولید پروتئین میکروبی و اسیدهای چرب فرار کوتاه زنجیر مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: مقادیر ماده آلی، خاکستر، پروتئین خام، عصاره اتری، الیاف نامحلول در شوینده خنثی و اسیدی تفاله گوجه فرنگی به ترتیب 1/94، 9/5، 2/17، 1/12، 63 و 42 درصد ماده خشک بود. در آزمایش حاضر تفاله گوجه فرنگی در مقایسه با سبوس گندم دارای مقادیر بیش تر پروتئین خام، عصاره اتری، الیاف نامحلول در شوینده خنثی و الیاف نامحلول در شوینده اسیدی نسبت به سبوس گندم بود. تفاله گوجه فرنگی در مقایسه با سبوس گندم پتانسیل تولید گاز، نرخ تولید گاز، گوارش پذیری ماده خشک و ماده آلی کم تری داشت (05/0>P) ولی ضریب تفکیک و تولید پروتئین میکروبی تفاله گوجه فرنگی بیش تر از سبوس گندم بود. با این حال pH و نیتروژن آمونیاکی تفاوت معنی داری وجود نداشت (05/0P) ولی روی تولید گاز، انرژی قابل متابولیسم و فراسنجه های تخمیری تاثیر معنی داری نداشت (05/0>P). نتیجه گیری نهایی: به طور کلی استفاده از تفاله گوجه فرنگی تا 10 درصد ماده خشک در جیره بره پرواری به صورت جایگزین با سبوس گندم تاثیر منفی بر فراسنجه های تخمیر شکمبه ای نداشت. بنابراین با توجه به ترکیبات شیمیایی و قیمت ارزان تر آن نسبت به سبوس گندم، استفاده از تفاله گوجه فرنگی تا 10 درصد ماده خشک در جیره بره پرواری به صورت جایگزین با سبوس گندم می تواند در کاهش هزینه جیره مفید باشد.

مقدمه و هدف: لیکوپن (C40H56) یک کاروتنوید محلول در چربی با بیش ترین فعالیت آنتی اکسیدانی در بین کاروتنوئیدها است. اثرات مثبت لیکوپن در کاهش تنش اکسیداتیو و بهبود کیفیت محصولات دامی گزارش شده است. انتظار می رود که افزودن آنتی اکسیدان های قوی مثل لیکوپن بتواند در بهبود شرایط مطلوب شکمبه و متعاقب آن هضم خوراک و سلامت دام مفید باشند. در این پژوهش تاثیرات سطوح مختلف لیکوپن بر پارامترهای تخمیر شکمبه ای به صورت برون تنی، و بر قابلیت هضم مواد مغذی و مصرف خوراک بره های پرواری بررسی شد. مواد و روش ها: در این مطالعه، در مرحله اول تاثیر سطوح صفر (شاهد)، 0/4، 0/8، 1/6 و 2/4 میلی گرم لیکوپن در گرم ماده خشک در قالب یک طرح کاملا تصادفی بر گوارش پذیری و فراسنجه های هضم و تخمیر به روش آزمایشگاهی بررسی شد. در مرحله دوم، تأثیر جیره برگزیده شده از مرحله آزمایشگاهی (جیره با4/2 گرم در کیلوگرم ماده خشک مکمل لیکوپن) بر مصرف خوراک و قابلیت هضم مواد مغذی 20 رأس بره پرواری بررسی شد. یافته ها: نتایج نشان داد که با افزایش سطح لیکوپن در جیره پتانسیل تولید گاز روند کاهشی داشت (0/05>p) و مقدار آن برای سطوح صفر (شاهد)، 0/4، 0/8، 1/6 و 2/4 میلی گرم لیکوپن در گرم ماده خشک به ترتیب 65/8، 64/5، 64/2، 64/2 و 58/4 میلی لیتر بود. افزایش سطوح لیکوپن باعث افزایش ضریب تفکیک (4/91، 4/92، 5/01، 5/1 و 5/44 میلی گرم بر میلی لیتر) و تولید پروتئین میکروبی (198، 200، 203، 208 و 220 میلی گرم) شد (0/05>p). افزودن لیکوپن به جیره سبب کاهش معنی داری در نیتروژن آمونیاکی شکمبه شد (05/0>p) و مقدار آن برای سطوح صفر، (شاهد)، 4/0، 8/0، 6/1 و 4/2 میلی گرم لیکوپن در گرم ماده خشک به ترتیب 5/15، 5/15، 4/15، 3/15 و 3/15 میلی گرم بر دسی لیتر بود. با این وجود میزان تولید اسیدهای چرب کوتاه زنجیر، انرژی قابل متابولیسم و گوارش پذیری ماده آلی تحت تاثیر لیکوپن قرار نگرفت. آزمایش هضم دو مرحله ای تلی و تری نشان داد که لیکوپن تاثیر معنی داری بر هضم پذیری ماده خشک، الیاف نامحلول در شوینده خنثی و اسیدی نداشت. در آزمایش درون تنی، مکمل لیکوپن سبب افزایش مصرف ماده خشک مصرفی شد و هیچ تاثیری بر گوارش پذیری مواد مغذی جیره نداشت. نتیجه گیری: افزودن لیکوپن به جیره بره پرواری سبب بهبود ضریب تفکیک و افزایش تولید پروتئین میکروبی در شرایط برون تنی شد و همچنین باعث افزایش مصرف خوراک بره های پرواری شد.

پژوهش حاضر به منظور تعیین ترکیب شیمیایی و ارزش تغذیه ای تفاله هویج و سپس تعیین تأثیر گنجاندن سطوح مختلف آن در جیره بر قابلیت هضم و فراسنجه های تخمیر برون تنی انجام شد. ابتدا ترکیب شیمیایی و فراسنجه های تخمیر برون تنی تفاله هویج با کاه گندم و یونجه مقایسه شد. سپس، اثرات جایگزینی بخش علوفه جیره با سطوح صفر، 50، 100، 150 و 200 گرم تفاله هویج در کیلوگرم ماده خشک بر فراسنجه های تخمیر برون تنی بررسی شد. بیشترین حجم تولید گاز در زمان های اولیه انکوباسیون (16 و 24 ساعت) و نرخ تولید گاز (c) با انکوباسیون تفاله هویج و کمترین مقدار آن برای کاه گندم مشاهده شد (05/0P<). به هر حال، بیشترین مقدار تولید گاز در سایر زمان های انکوباسیون و نیز بیشترین پتانسیل تولید گاز (b) مربوط به یونجه و کمترین آن مربوط به کاه گندم بود (05/0P<). بیشترین مقدار گوارش پذیری ماده خشک و ماده آلی، اسیدهای چرب کوتاه زنجیر و پروتئین میکروبی به وسیله تفاله هویج و کمترین مقدار آن با انکوباسیون کاه گندم مشاهده شد (05/0P<)، هر چند بین تفاله هویج و یونجه اختلاف معنی داری وجود نداشت. با جایگزینی تفاله هویج به جای بخش علوفه ای جیره تا سطح 20 درصد، به جز غلظت نیتروژن آمونیاکی که به طور خطی کاهش و سنتز پروتئین میکروبی که به طور خطی افزایش یافت، سایر فراسنجه های تخمیر تحت تأثیر قرار نگرفت (05/0

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

این پژوهش به منظور بررسی تأثیر افزایش خوراک گلوتن ذرت (خشک) بر ارزش غذایی ذرت علوفه ای سیلوشده به روش های آزمایشگاهی و دام زنده انجام شد. بخش اول آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تیمار و پنج تکرار انجام شد که در آن؛ علوفه خرد شده ذرت با نسبت های صفر، پنج و 10 درصد خوراک گلوتن ذرت مخلوط و در بشکه های 200 لیتری پلی اتیلنی سیلو شد. پس از سه ماه، سیلاژها مورد ارزشیابی قرار گرفت. مصرف اختیاری و گوارش پذیری سیلاژها به همراه خوراک پایه (یونجه+کاه+کنسانتره) بر روی گوسفند نر بالغ نژاد شال(دوساله) تعیین شد. استفاده از خوراک گلوتن ذرت موجب افزایش ماده خشک و پروتئین در علوفه سیلوشده گردید (0/05> P)اما بر pH و درصد ماده آلی اثر نداشت و غلظت ماده خشک سیلاژ به حد مطلوب (35درصد) نرسید. با افزودن خوراک گلوتن ذرت غلظت فیبر نامحلول در شوینده خنثی در سیلاژ ذرت افزایش اما فیبر نامحلول در شوینده اسیدی کاهش یافت (0/05> P). افزودن خوراک گلوتن ذرت موجب افزایش مقدار مصرف ماده خشک شد (0/05> P). قابلیت هضم ماده خشک، ماده آلی و فیبر نامحلول در شوینده خنثی در سیلاژهای حاوی خوراک گلوتن ذرت بیشتربود (0/05> P). همچنین مقدار مصرف ماده خشک قابل هضم، ماده آلی قابل هضم و فیبر نامحلول در شوینده خنثی قابل هضم، در سیلاژ حاوی خوراک گلوتن ذرت بالاتر بود (0/05> P). به طور کلی، افزودن خوراک گلوتن ذرت به سیلاژ ذرت علوفه ای موجب بهبود کیفیت آن می شود و استفاده از این سیلاژ در جیره گوسفند، مصرف خوراک و گوارش پذیری را بهبود می بخشد.

سابقه و هدف: مطالعه ای به منظور بررسی تأثیر روش های مختلفعمل آوری شیمیایی (پر اکسید هیدروژن و هیدروکسید سدیم) و بیولوژیکی (باکتری باسیلوس سابتیلیس و قارچ آسپرژیلوس نایجر) بر ترکیب شیمیایی، تجزیه پذیری شکمبه ای، فراسنجه های تولید گاز و قابلیت هضم کاه کینوا در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام شد.مواد و روش ها: کاه کینوا از مزارع اطراف شهرستان آشخانه (خراسان شمالی) جمع آوری شده است و سپس به آزمایشگاه تغذیه دام دانشگاه گنبد کاووس انتقال داده می شود. نمونه های کاه تهیه شده در مجاورت هوا خشک شد و به ابعاد 5-2 سانتی متر خرد و در کیسه های 3 کیلویی برای اعمال تیمارهای مختلف نگهداری شدند. تیمارهای آزمایشی شامل: 1) کاه کینوا بدون هیچ گونه افزودنی (شاهد)، 2) کاه کینوا عمل آوری شده با هیدروکسید سدیم، 3) کاه کینوا عمل آوری شده با پراکسید هیدروژن، 4) کاه کینوا عمل آوری شده با باکتری باسیلوس سابتیلیس و 5) کاه کینوا عمل آوری شده با قارچ آسپرژیلوس نایجر، بودند. به منظور عمل آوری بقایای کاه کینوا با هیدروکسید سدیم، 50 گرم از این ماده در یک لیتر آب مقطر حل شده و بر روی یک کیلوگرم ماده خشک بقایا اسپری شد. این مخلوط به خوبی هم زده شد. سپس درون کیسه های پلاستیکی 2 لایه ریخته شده و به خوبی فشرده گردید. در عمل آوری با پراکسید هیدروژن، ابتدا نمونه های بقایا با هیدروکسید سدیم پیش تیمار شدند. بدین صورت که 100 گرم هیدروکسید سدیم در 5/0 لیتر آب حل شد. سپس این محلول به 4 لیتر آب افزوده و روی 2 کیلوگرم از بقایای خردشده اضافه شد. نیم ساعت بعد، 114 میلی لیتر آب اکسیژنه با درجه خلوص 35 درصد در نیم لیتر آب حل شده و به این مخلوط اضافه شد. این مخلوط به خوبی هم زده شد. بقایا درون کیسه های پلاستیکی 2 لایه ریخته شده و به خوبی فشرده و وکیوم شدند. کیسه ها به مدت 18 روز در شرایط بی هوازی نگهداری شدند. به منظور عمل آوری بیولوژیکی، فعال سازی ویال های لیوفیلیزه و تهیه کشت آغازگر از باکتری و قارچ به ترتیب در محیط های MRS- broth در دمای 37 درجه سانتیگراد وPDA در دمای 25 درجه سانتیگراد انجام شد. پس از آن به هر کیلوگرم از کاه کینوا، یک لیتر از ترکیب آب مقطر و کشت آغازگر (حاوی حداقل 105 واحد تشکیل کلنی در میلی لیتر باکتری یا قارچ) اضافه شدند. مخلوط حاصل در نایلون پلاستیکی به مدت 21 روز در دمای 25 درجه سانتیگراد جهت فرآیند تخمیر نگهداری شدند. پس از این مدت، کیسه ها بازشده و در معرض هوا خشک شدند. پس از عمل آوری، ترکیب شیمیایی نمونه ها با استفاده از روش های استاندارد تعیین شد. آزمایش تجزیه پذیری با استفاده از تکنیک کیسه های نایلونی انجام شد. آزمون تولید گاز برای برآورد فراسنجه های تولید گاز استفاده شد. قابلیت هضم برون تنی نمونه ها با استفاده از روش کشت بسته انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بین تیمارهای عمل آوری شده از نظر ترکیب شیمیایی (ماده خشک، خاکستر، ماده آلی و پروتئین خام) اختلاف معنی داری وجود داشت (05/0>P). بالاترین مقدار ماده خشک مربوط به تیمار شاهد و پایین ترین مقدار مربوط به پراکسید هیدروژن بود. در بین تیمارهای عمل آوری شده شیمیایی، تیمارهای عمل آوری شده با هیدروکسید سدیم بالاتر و تیمارهای عمل آوری شده با پراکسید هیدروژن پایین تری مقدار خاکستر خام را داشتند. روش های مختلف عمل آوری تأثیر معنی داری بر پتانسیل و نرخ تولید گاز داشتند (05/0>P). تیمارهای عمل آوری شده با شاهد و قارچ بالاترین و تیمار هیدروکسید سدیم پایین ترین پتانسیل تولید گاز را داشتند. عمل آوری با هیدروکسید سدیم و پراکسید هیدروژن به طور معنی داری قابلیت هضم ماده خشک و ماده آلی را افزایش دادند (05/0>P). تیمار عمل آوری شده با باکتری پایین ترین قابلیت هضم، عامل تفکیک و تولید پروتئین میکروبی را داشت (05/0>P). نتیجه گیری: به طور کلی، نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که عمل آوری با هیدروکسید سدیم و پراکسید هیدروژن تأثیر بیشتری در بهبود ارزش تغذیه ای کاه کینوا داشتند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه و هدف: متخصصین تغذیه دام به دنبال ترکیباتی جایگزین، با توانایی بهبود فرایند تخمیر می باشند. مانند این ترکیبات جایگزین می توان به پروبیوتیک ها و گیاهان دارویی اشاره کرد. از بین گیاهان دارویی که خاصیت ضدمیکروبی هم دارند می توان بومادران و زنجبیل را نام برد. هدف از این پژوهش بررسی اثرات پودر بومادران و زنجبیل بر گوارش پذیری و میزان گاز تولیدی علوفه های اسپرس و یونجه در شرایط برون تنی بود. مواد و روش ها: بدین‎منظور اندازه گیری گوارش پذیری برون تنی علوفه یونجه، اسپرس و مخلوط 50 درصد یونجه و 50 درصد اسپرس در اثر استفاده از پودر بومادران و زنجبیل به روش تیلی و تری اصلاح شده هلدن انجام گرفت. سطوح مختلف پودر بومادران و زنجبیل در سه سطوح صفر، 1/5 و 3 درصد به سرنگ های 100 میلی لیتری حاوی علوفه های یونجه، اسپرس و مخلوط یونجه و اسپرس اضافه گردید و میزان گاز تولیدی با انکوباسیون سرنگ ها در زمان های 2، 4، 6، 8، 12، 24، 48، 72 و 96 ساعت اندازه گیری و داده های حاصل در قالب طرح کاملاً تصادفی تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان دادند که افزودن 3 درصد زنجبیل و پودر بومادران در علوفه اسپرس گوارش پذیری ماده خشک از 55/71 به 68/76 و 74/65 درصد (0/0458=p)، گوارش پذیری ماده آلی در ماده خشک از 52/62 به 64/95 و 62/09 درصد (0/0468=p) و انرژی قابل متابولیسم از 8/42 به 10/39 و 9/93 مگاژول برکیلوگرم ماده خشک (0/0489=p) به روش هلدن را به‎ترتیب افزایش داد. درحالی که استفاده از زنجبیل و پودر بومادران تأثیر معنی داری بر گوارش پذیری ماده آلی، گوارش پذیری ماده آلی در ماده خشک و انرژی قابل متابولیسم یونجه و مخلوط یونجه- اسپرس ایجاد نکرد. نتایج مربوط به گوارش پذیری به‎روش مک نیون نشان داد که افزودن 1/5 و 3 درصد پودر بومادران و زنجبیل در علوفه اسپرس و یونجه توانست سبب کاهش میزان گاز تولیدی در زمان های 3، 6، 12، 24، 48، 72، 96 و 120 ساعت انکوباسیون گردد. اما افزودن پودر بومادران و زنجبیل بر مخلوط یونجه- اسپرس تأثیر معنی داری بر میزان گاز تولیدی ایجاد نکرد. نتایج به‎روش آزمون گاز نشان داد افزودن 1/5 و 3 درصد بومادران و زنجبیل در علوفه اسپرس و یونجه سبب کاهش میزان گوارش پذیری ماده آلی، کل اسیدهای چرب زنجیرکوتاه و انرژی قابل متابولیسم نسبت به گروه شاهد گشت. در این میان 3 درصد زنجبیل بیشترین اثر کاهشی را بر میزان گوارش پذیری ماده آلی از67/80 به 50/14 و 45/99 درصد (0/0092=p)، کل اسید چرب های زنجیرکوتاه از 1/77 به 0/76 و 0/66 میلی‎مول (0/0183=p) و انرژی قابل متابولیسم از9/88 به 7/47 و 6/79 مگاژول برکیلوگرم ماده خشک (0/167=p) به‎ترتیب در علوفه اسپرس داشت. همچنین این روند کاهشی مشابهی در علوفه یونجه برای فراسنجه های تغذیه ای آزمون گاز نیز ادامه داشت. مخلوط یونجه و اسپرس با افزودن سطوح مختلف بومادران و زنجبیل تحت تأثیر قرار نگرفت. نتیجه گیری: بر اساس نتایج حاصل از این پژوهش افزودن سطوح 1/5 و 3 درصد پودر بومادران و زنجبیل در علوفه اسپرس و یونجه نتوانست میزان گاز تولیدی و فراسنجه های حاصل از آزمون گاز را بهبود بخشد.

زمینه مطالعاتی: امروزه استفاده از قارچ های بازیدومیستی به دلیل ترشح آنزیم های تجزیه کننده لیگنین در فراوری خوراک های حاوی مقدار زیاد لیگنین مورد توجه قرار گرفته است. هدف: در این تحقیق ترکیب شیمیایی، حجم گاز تولیدی، تجزیه پذیری ماده خشک و تجزیه پذیری الیاف نامحلول در شوینده خنثی کاه گندم فراوری شده با قارچ شیزوفیلوم کمون به صورت کشت مایع و کشت جامد مورد مطالعه قرار گرفت. روش کار: به منظور فراوری، قارچ رشد یافته در محیط کشت جامد و محیط کشت مایع حاوی آنزیم های مترشحه پس از فیلتراسیون قارچ های روئی مایع و به درون محفظه شیشه ای حاوی کاه گندم استریل و خیس شده تلقیح و به مدت 25روز در دمای 26 درجه سانتی گراد نگهداری شد. میزان تولید گاز تیمار ها در ویال های شیشه ای و تجزیه پذیری با استفاده از کیسه های نایلونی و سه رأس گاو هلشتاین فیستولا گذاری شده، اندازه گیری گردید. نتایج: با فراوری کاه گندم توسط قارچ شیزوفیلوم کمون به صورت کشت مایع و جامد مقدار ماده خشک و الیاف نامحلول در شوینده خنثی کاهش و مقدار پروتئین خام، الیاف گوارش ناپذیر نامحلول در شوینده خنثی افزایش یافت. فرآوری با قارچ سبب افزایش قابلیت تخمیر و افزایش کل اسیدهای چرب فرار تولیدی و نیتروژن آمونیاکی شد. فراوری به روش کشت جامد قارچی سبب افزایش حجم گاز تولیدی و تجزیه پذیری ماده خشک کاه گندم شد ولی تأثیر معنی داری بر تجزیه پذیری الیاف نامحلول در شوینده خنثی نداشت. تجزیه پذیری الیاف نامحلول در شوینده خنثی کاه گندم فراوری شده با هر دو روش کشت کاهش یافت. نتیجه گیری نهایی: به طورکلی فراوری کاه گندم با قارچ شیزوفیلوم به روش کشت جامد سبب بهبود برخی مؤلفه های تغذیه ای شد، اما افزودن محیط کشت مایع قارچی تأثیر مثبت معنی داری در افزایش ارزش تغذیه ای کاه گندم نداشت.